آقای من!

آقای من! دلم چون آسمانی ابری و طوفانی گرفته و پرتلاطم است.
گرفته است؛ چون حضورت را با ظهورت یکی میدانم که اگر چنین نبود، در محفل گناه حاضر نمیشدم چرا که میدانستم در همه جا حضور داری و گناهانم، ظهورت را به تأخیر می اندازد.

افسوس! صد افسوس که غیبتت را با غیبت و گناه، طولانی تر کردم.
شرمنده ام که در زبان؛ برای آمدنت دعا میکنم ولی در عمل؛ نیامدنت را رقم می زنم.

آقای من! در ظاهر، منتظرت هستم و بی تاب ولی در باطن، تشویش و اضطراری از نبودت احساس نمیکنم.
پدر مهربانم! با تمام روسیاهی و بدی هایم، دوستت دارم و تنها پناهگاه امن زمان میدانمت.

وقتی داستان یوسف نبی را میخوانم، چنان متعجب میشوم و دور از واقعیت میپندارم که مگر میشود کسی را دوست داشته باشی و خودت مسبب حبس و زندانی شدنش شوی؟!
اکنون که کمی فکر میکنم متوجه میشوم من هم در همان موقعیت هستم و با اعمال ناشایستم شما را راهی زندان غیبت کرده ام.

امام زمان! در این زمانه که فسق و فجور همه جا را فرا گرفته، دستم را چون پدری دلسوز که دست کودک چموش و سرکشش را در جای نا امن رها نمیکند؛ چنان محکم بگیر که در جایی دورتر از حضور شما رها نشوم.