مولای من

مولای من! رازهایت را با که می گویی؟ آیا شما نیز همچون جدتان با چاه نجوا می کنید.

مولای من! سالهاست که تنهای تنهایید، همچون امیرالمومنین حضرت علی(علیه السلام) که در میان فوج فوج انسان نماها هیچ کس را نمی توانستند بیابند که با او درد دل کنند.

دردها و غمهایی که همین ما بر وجود شما نشانده ایم. ظلمها، آهها، بی عدالتیها.

آخر برای همین است که وجود مقدس پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم)، غار تنهایی حرا را و مولایمان حضرت علی(علیه السلام) چاه را بهتر از هر چیزی و هر کسی برای درد دل مناسب می دیدند.

یامولا! رازها و دردهایی بر دل شما سنگینی می کند که تنها و تنها خداست که می تواند سنگ صبور آن باشد.

رازهایی همچون زمانی که چگونه مولامان حضرت علی(علیه السلام) را با همه قدرت و علم عالمیان صبر و خانه نشینی را به اجبار برگزیدند.

یا آن زمانی که کینه و دشمنی، پهلوی سیده نساءالعالمین را در هم شکافت.

از چه رازهایی می خواهی بگویی مولایم.

از آن زمان که چگونه پدری شش ماهه خود را بر دستانش و به سوی خدا بالا می برد و می گوید خدایا این قربانی را از من بپذیر.

یا زمانی که شیر جوانان، حضرت علی اکبر(علیه السلام) را در حالیکه گرگ صفتان آن را پاره پاره کردند بر دست می گیرد و برای آن که در او اینچنین شده بر خود می بالد.

یا آن زمانی که خانم حضرت زینب(علیهاالسلام) در خرابه ها و بیابان ها دردانه های برادرش را جستجو می کند.

یا زمانی که چگونه امامان، این منجیان و بهترین های هستی به دست کینه و دشمنی و حسادت شیطان صفتان، پرپر شدند.

مهدی جان! فدای آن درد دلهایت، رازهایی و دردهایی که آنقدر عظیم و سختند که تنها وجود ایشان یارای تحمل و صبر را دارد.

و چه عظیم صبری که گوشه نگاه شما می تواند عالمیان را دگرگون کند، آه مظلوم را تسکین، درد دردمند را دوا، و ظلم ظالم راجزا. ولی باید صبر کنید صبر.

مولای من!فدای آن درد دلهایت. و وای بر ما که چگونه گناهان آن چنان ما را فربه کرده و چنان بخاطر این گناهان و پیروی از شیطان ها بر خود می بالیم که یادمان رفته که چگونه با این رفتارهایمان بر غمها و اندوههای ایشان می افزاییم. حال آنکه ایشان برای نجات همین ما آمده اند. اما باید در تنهایی نظاره گر ما باشدکه چگونه روز به روز بیشتر و بیشتر در باتلاق پلیدی و سیاهی غرق میشویم در حالیکه باید دستانمان را بر دستان ایشان دهیم تا به جای غرق شدن، توان پرواز و عروج گیریم.

به امید روزی که شیرینی و شادی نجات ما به دست ایشان تسکینی بر این هم و غم و اندوه و صبر باشد.

اللهم عجل لولیک الفرج